Wybór odpowiedniego tynku do wnętrz wpływa nie tylko na wygląd ścian, ale też na tempo prac, jakość wykończenia i komfort późniejszego użytkowania pomieszczeń. Na rynku dominują dwa rozwiązania, a mianowicie tynki gipsowe oraz tradycyjne zaprawy cementowo-wapienne. Różnią się one składem, właściwościami oraz przeznaczeniem, dlatego decyzja nie powinna być przypadkowa. Która opcja będzie jednak lepsza i dlaczego akurat ona? Jeśli chcesz się tego dowiedzieć, zachęcamy do lektury.
Jakie są różnice między tynkiem gipsowym a tradycyjnym?
Tynki tradycyjne powstają na bazie cementu, wapna i piasku. Po nałożeniu wiążą hydraulicznie, powoli twardniejąc w reakcji z wodą. Proces ten jest relatywnie wolny, co daje wykonawcy więcej czasu na obróbkę, lecz jednocześnie wydłuża etap schnięcia. W praktyce oznacza to, że pełne wysychanie może trwać kilkanaście dni, a w chłodnych i wilgotnych wnętrzach nawet dłużej. Tynki gipsowe bazują na półwodnym siarczanie wapnia, który po zmieszaniu z wodą w mgnieniu oka przechodzi w formę stałą. W efekcie powierzchnia twardnieje w ciągu raptem kilkudziesięciu minut. Taka charakterystyka wymusza sprawną organizację pracy, aczkolwiek pozwala znacząco skrócić czas realizacji. W kontekście składu istotna jest też paroprzepuszczalność. Tradycyjne mieszanki o wile lepiej znoszą okresowe zawilgocenia, zaś gips tworzy mikroklimat sprzyjający stabilizacji wilgotności powietrza w pomieszczeniach mieszkalnych.
Właściwości użytkowe i trwałość powierzchni – na co zwrócić uwagę?
Pod względem twardości tynki cementowo-wapienne są znacznie bardziej odporne na uderzenia i ścieranie. Spisują się na medal w korytarzach, klatkach schodowych i garażach, gdzie ściany są narażone na uszkodzenia mechaniczne. Zaprawa tradycyjna tworzy powierzchnię mniej podatną na wgniecenia, lecz zwykle wymaga dodatkowego wygładzania, jeśli oczekujemy idealnie równej struktury pod malowanie. Tynki gipsowe dają naturalnie gładszą powierzchnię. Po prawidłowym zatarciu często nie potrzebują gładzi. Zaprawa gipsowa pozwala uzyskać jasne, równe ściany. Fakt ten ogranicza zużycie farby i ewidentnie dynamizuje prace wykończeniowe. Minusem jest o wiele mniejsza odporność na wilgoć. Długotrwałe zawilgocenie prowadzi do osłabienia struktury, zatem nie zaleca się stosowania gipsu w:
-
łazienkach bez sprawnej wentylacji,
-
piwnicach,
-
pomieszczeniach o szczególnych wymaganiach.
Jak wygląda szybkość prac w zależności od wyboru zaprawy?
Tempo robót to jedna z najważniejszych różnic, na jaką warto zwrócić uwagę. Tynki gipsowe umożliwiają wykonanie dużych powierzchni w bardzo krótkim czasie. Już po zaledwie kilku godzinach można przystąpić do kolejnych etapów, do których zaliczamy chociażby szlifowanie czy montaż listew. Takie rozwiązanie jest szczególnie atrakcyjne przy remontach mieszkań, gdzie nade wszystko liczy się szybki powrót do użytkowania pomieszczeń. Tradycyjne tynki są znane z tego, że wymagają nakładania kilku warstw i o wiele dłuższego sezonowania. Obrzutka, narzut i gładź to etapy, które muszą wysychać stopniowo. W zamian wykonawca otrzymuje o wiele większą tolerancję na błędy aplikacyjne i możliwość korekt w trakcie pracy, co dla wielu osób ma znaczenie. Warto mieć na uwadze to, że zaprawa tynkarska dobrana do warunków obiektu powinna uwzględniać nie tylko rodzaj pomieszczenia, ale też doświadczenie ekipy. Szybkie wiązanie gipsu nie wybacza przestojów ani niewłaściwych proporcji wody. Trzeba o tym obowiązkowo pamiętać, zanim przystąpi się do ostatecznych prac.
Artykuł sponsorowany
